نوربرگ رینگ توجه همه را به خود جلب کرده و شاید حق هم دارد. این روزها به نظر می‌رسد تمامی خودروها سری به جهنم سبز می‌زنند. حتی پورشه هم فازهای نهایی توسعه محصولات خود را در نوربرگ رینگ سپری می‌کند.

اما آیا می‌دانستید خود پورشه دارای پیست تست مشهور با نام مرکز توسعه وایساخ می‌باشد؟ این نام به حدی خاص بوده که پورشه فقط از آن روی پیست محورترین محصولاتش استفاده می‌کند. تا به امروز شما پکیج وایساخ را فقط می‌توانستید روی خودروهای ۹۱۱ GT3 RS، GT2 RS و ۹۱۸ اسپایدر سفارش دهید. این پیست هنوز هم فعال بوده و اگر خواهان فهمیدن بیشتر درباره آن هستید بهتر است شیرین‌کاری‌های مارک وبر با پورشه تایکان را تماشا کنید. جدیدترین محصول پورشه یعنی میشن R هم سری به وایساخ زده است. اگرچه وایساخ تأسیسات مدرنی دارد اما تاریخچه آن به سال‌ها قبل بازمی‌گردد.

داستان پیست موردبحث از سال ۱۹۵۹ آغاز می‌شود. در آن زمان اساساً خبری از پیست‌های تست نبود. اگر خواهان تست‌های استقامتی و حداکثر سرعت بودید باید از بزرگراه‌های عمومی استفاده می‌کردید؛ اما خودروهای تولیدی و مسابقه‌ای سرعت بسیار زیادی برای جاده‌های عمومی داشتند و بنابراین پورشه نیازمند تأسیسات ویژه‌ای بود. فولکس‌واگن قبلاً پیست تستی در ولفسبورگ افتتاح کرده بود اما فاصله زیادی با مقر پورشه داشت.

فردی که مسئول یافتن مکانی ایده آل برای تأسیس مرکز تست پورشه بود هربرت لینگ نام داشت. او راننده مسابقه‌ای و یکی از اولین کارکنان پورشه بود. لینگ بخش صخره‌ای و خشک یک زمین در کنار روستای زادگاهش با نام وایساخ و یک روستای دیگر با نام فلکت را پیشنهاد کرد.
فری پورشه ناگهان ۳۸ هکتار از این زمین را خریداری نمود. در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۱ فری پورشه با بلدوزر سر زمین حاضر شد و کلنگ احداث تأسیسات را بر زمین زد. پورشه یک پیست تست گرد و اسکید پد را طراحی کرده بود.
تمرکز اصلی این پیست روی تنظیمات پایه شاسی، آئرودینامیک و استقامت بود. هربرت لینگ در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد خودروی فرمول ۱ با نام ۸۰۴ جزو اولین خودروهای تست شده در وایساخ بود و البته عملکرد بسیار خوبی هم نداشت و به همین دلیل پورشه از فرمول ۱ کنار رفت. این برند بیشتر به تأمین پیشرانه برای دیگر شرکت‌ها پرداخت اما شایعات زیادی درباره بازگشت احتمالی این برند به فرمول ۱ پس از تغییر قوانین در آینده منتشر شده است.
موضوع عجیب اینکه اولین کارمند تمام‌وقت در پیست تست وایساخ رابرت شول بود که البته راننده تست هم نبود. کار او حیاتی‌تر از این حرف‌ها بود. شول مسئول چرای گوسفندان و اداره یک رستوران بود. شما نمی‌توانید با شکم خالی مسابقه دهید و برخورد به گله گوسفندان با سرعت بالا می‌تواند روز خوب راننده را خراب کند. اولین خودروی قابل‌شناسایی تست شده در وایساخ خودروی مشهور ۹۱۷ بود. این خودرو ۲۵۸ دور را کامل کرد و تنها یک‌بار برای سوخت‌گیری توقف نمود.

بخش اسکید پد پیست نیز برای شتاب گیری جانبی و ثبت رکوردها در دایره ۲۰۸ یاردی بکار رفت. پیتر فالک با یک دستگاه ۹۰۸ و سپس ۹۱۷ رکورد اسکید پد را برای چندین دهه ثبت کرد. در سال ۱۹۸۴ او با یک دستگاه ۹۵۶ در این بخش حضور یافت و زمان ۱۴.۴ ثانیه‌ای را ثبت نمود که برای دایره‌ای ۲۰۸ یاردی بسیار احساس‌برانگیز است. شتاب جانبی خودروی او در زمان تست برابر با ۱.۸۵۸ جی بود.

دیگر حقیقت جالب اینکه شکستن این رکورد غیرممکن است. لاستیک خودروهای مسابقه‌ای مدرن باعث کسب شتاب جانبی بالاتری می‌شود اما این شتاب برای مدت کوتاهی دوام خواهد داشت. لاستیک مدرنی وجود ندارد که بتواند به مدت ۱۴ ثانیه شتاب جانبی حدود ۲ جی را تحمل کند. در سال ۱۹۶۶ بوت در پیستی با پیچ‌های پرسرعت و تند و دارای سربالایی و سرپایینی حضور یافت. در آن زمان تیم تست چیزی نمی‌دانست اما این شرایط برای تست سیستم‌های ABS عالی بود. ترمز و تغییر جهت ناگهانی برای تست حسگرهای ABS بکار می‌رود.

از دیگر تست‌ها می‌توان به پیچ هیرپین، جاده ناهموار با سطوح خشن، دست‌اندازها و حتی پرش اشاره کرد. به‌طور خلاصه باید گفت شما خودرو را تا زمان در آمدن لاستیک‌ها از جای خود باید تست کنید.
تمامی خودروهای مسابقه‌ای پورشه از جمله ۹۱۷ افسانه‌ای باید چندین هزار کیلومتر در تست‌های جاده‌ای طاقت‌فرسا حضور می‌یافتند. تست‌های استقامت دیوانه‌وار پورشه باعث شده پیروزی‌های زیادی را در مسابقات استقامت به دست آورد.

به همان اندازه که خودروها سریع‌تر می‌شدند پورشه نیازمند پیست جدیدی بود. در سال ۱۹۷۱ پیست Can-Am افتتاح شد که شامل بخش مشهور Z Slope بود. در پیست جدید یک پیچ تند پس از Z Slope قرار داشت و سپس خودروها به بخش تاج می‌رسیدند.
یکی از رانندگان پورشه گفته است:
پژ درباره این بخش عجیب از پیست از من پرسید که با چه چیزی در روی زمین می‌توانی به آنجا بروی؟ تاج پیست تا حدی تغییر یافت اما این تغییر ملایم بود و بنابراین بهترین روش برای عبور از شیکان پژ در سرعت بالا داشتن جسارت زیاد است.

پیست Can-Am سرانجام برای تست محصولات مسابقه‌ای پورشه بکار رفت. ۹۱۷ اولین بار رکورد ۵۱.۵ ثانیه‌ای را بر جای گذاشت و مارک دونوهو از این خودرو استفاده کرد و رکورد را به ۴۷.۲ ثانیه رساند. سپس جکی ایکس رکورد ۴۵.۷ ثانیه‌ای را با ۹۵۶ ثبت کرد. پورشه در سال ۱۹۸۴ مسئول تأمین پیشرانه تیم فرمول ۱ مک لارن بود و نیکی لائودا توانست رکورد ۴۴.۶ ثانیه‌ای را بر جای بگذارد.
چندین بار این رکورد دست‌به‌دست شد تا اینکه در سال ۱۹۹۰ زمان ۴۱.۸ ثانیه‌ای اعلام شد. به نظر می‌رسید این رکورد شکسته نخواهد شد اما در سال ۲۰۱۳ پورشه خودروی مشهور ۹۱۹ هیبرید اوو را معرفی کرد. این خودرو در مسابقات لمانز ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ قهرمان شده بود اما برای افرادی که در وایساخ کار می‌کردند تنها یک رکورد اهمیت داشت و به همین خاطر تیمو برنارد پشت فرمان این خودرو قرار گرفت و رکورد ۴۰.۶۲۵ ثانیه‌ای را بر جای گذاشت. این رکورد یک‌بار دیگر در دستان پورشه بود.

 
ARMAN
جالب بود
محمد امین
ممنون ، مقاله ی مفیدی بود
به امید اینکه پورشه دوباره به اوج مسابقات برگرده و همچنین با تغیر قوانین برای فصل ۲۰۲۵ شاید شاهد ورود پورشه به فورمول یک باشیم ، البته یک مسئله ای وجود داره که اونم mguh هست که قطعه ی بسیار high tech و پرهزینه ای محسوب میشه ،گروه فولکس اعلام کرده که با وجود این قطعه در موتور خودرو f1 ، صرف توانایی و توسعه تکنولوژی، برای ورود به فرمول یک براشون ممکن نیست و این تکنولوژی رو ندارن، اما احتمال زیاد در سال ۲۰۲۵ به بعد این قطعه حذف میشه و موتور های فورمول یک تنفس طبیعی میشن ، و پورشه احتمالآ با حذف این قطعه وارد میشه ولی هنوز قطعی نشده
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *







آیا حساب کاربری ندارید؟

source

توسط autokhabari