دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی، دوران فرمانروایی بی‌چون‌وچرای خودروهای عضلانی بود اما قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی، کم‌کم این غول‌های آهنی را به حاشیه راند و میدان را برای خودروهای اسپرت کوچک‌تر و کم‌مصرف‌تر خالی کرد. سال‌ها طول کشید تا ماسل کارها دوباره به اوج بازگردند و سرانجام در سال ۲۰۰۶، دوج با معرفی مدل چهاردر چارجر، بازگشت خود را به دنیای خودروهای عضلانی جشن گرفت؛ اما داستان اصلی زمانی شروع شد که مهندسان این شرکت تصمیم گرفتند ببینند تا کجا می‌توانند مرزهای دیوانگی را جابه‌جا کنند. نتیجه این جاه‌طلبی، خلق یک نمونه تک ساخت و تکرارنشدنی به نام چلنجر SRT10 کانسپت بود.

درحالی‌که مدل‌های استاندارد چلنجر SRT8 با موتور ۸ سیلندر خود غوغا می‌کردند، دوج برای نمایشگاه سما سال ۲۰۰۸ خواب جذاب‌تری دیده بود. آن‌ها ظاهر کلاسیک و عضلانی چلنجر را حفظ کردند اما در زیر آن کاپوت مشکی‌رنگ و فیبر کربنی، خبری از موتور همیشگی نبود. مهندسان دوج، موتور عظیم‌الجثه ۸.۴ لیتری V10 متعلق به دوج وایپر را درون سینه این خودرو جای دادند. این فقط یک تعویض موتور ساده نبود؛ گیربکس شش سرعته دستی ترمِک و دیفرانسیل لغزش محدود وایپر نیز به این بدنه منتقل شدند تا قدرت به خالص‌ترین شکل ممکن به چرخ‌ها برسد.