در سال ۱۹۷۲، شرکت فرانسوی رنو تصمیم گرفت خودرویی خلق کند که نه فقط وسیله رفت‌وآمد باشد، بلکه نمادی از جوانی، آزادی و نوآوری باشد. نتیجه این تلاش، Renault ۵  شد: خودرویی جمع‌ و جور، شهری، و در عین حال با طراحی جسورانه و خط‌های نرم با دستان هنرمند میشل بو که در دل هر عاشق خودرو می‌نشست؛ اما متاسفانه میشل بو که با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می‌نمود پیش از آنکه دست پرورده جدید خود را در خیابان‌ها ببیند چشم از جهان فرو بست.

به گزارش آخرین خودرو، این خودرو خیلی زود از مرزهای فرانسه گذشت و به دیگر کشورهای اروپایی و حتی آمریکا شمالی رسید. در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، رنو ۵ یکی از پرفروش‌ترین خودروهای قاره اروپا بود و از این خودرو بیش از ۵٫۵ میلیون دستگاه تولید شد. این یعنی هر خیابان کوچک یا بزرگ اروپا، ردپایی از این خودرو را داشت؛ از پاریس تا مادرید، از آمستردام تا رم.

رنو ۵ تنها یک ماشین شهری نبود؛ یک نوآوری در مهندسی هم بود. مصرف سوخت کم، سواری راحت، و طراحی انعطاف‌پذیر باعث شد خانواده‌ها، دانشجویان و جوانان عاشقش شوند. سپس نسخه‌های Hot Hatch  و توربو پا به مسابقات رالی گذاشتند و در قله‌های  WRC ، نام رنو ۵ به گوش رسید. این خودرو نشان داد که حتی یک ماشین کوچک می‌تواند روح رقابت و سرعت داشته باشد.

کریستین دو لوئوتار، مرد شش چرخ

در همان سال‌ها، در پاریس مردی بود که به چهارچوب‌های معمول طراحی خودرو احترام نمی‌گذاشت: کریستین دو لوئوتار (Christian de Léotard).  مهندس فرانسوی با کارگاهی کوچک و ذهنی بزرگ، به دنبال شکستن مرزهای ممکن در خودرو بود.

لوئوتار به خودروهای معمولی نگاه متفاوتی داشت. برای او، یک ماشین فقط وسیله حرکت نبود؛ یک بوم خلاقیت بود. او خودروهای چهارچرخ را به شش چرخ تبدیل می‌کرد و نه فقط برای نمایش، بلکه برای امتحان واقعی مهندسی و خلاقیت.

در کارگاه لوئوتار، نسخه‌های عجیب از  Range Rover، Mercedes  و حتی سیتروئن C15 متولد شدند. اما یکی از جسورانه‌ترین پروژه‌ها، Renault ۵ Turbo 6×۶  بود که قرار بود مرز بین خیابان و مسابقه صحرا را محو کند.

رنو ۵ Turbo 6×۶ شش چرخ، دو روح

سال ۱۹۷۹، لوئوتار تصمیم گرفت نسخه توربو رنو ۵ را بردارد و آن را به یک هیولا شش چرخ تبدیل کند. این تصمیم ساده نبود: نه فقط دو چرخ اضافه می‌شد، بلکه کل شاسی و سیستم محرکه بازطراحی می‌شد.

طول خودرو از ۳٫۵ متر به حدود ۴٫۲ متر افزایش یافت تا سه محور در آن جای بگیرد.

جلو: موتور ۹۳ اسب‌بخار Alpine که چرخ‌های جلویی را می‌چرخاند.

عقب: موتور ۱۶۰ اسب‌بخار توربو که محورهای عقب را حرکت می‌داد.

این یعنی راننده دو اهرم دنده، دو موتور، دو روح در یک بدنه کوچک شهری داشت. ماشین شبیه دو قطار کوچک بود که با هم به حرکت درمی‌آمدند و هر کدام فرمانده بخشی از مسیر بودند.

هدف لوئوتار، شرکت در رالی پاریس – داکار ۱۹۸۰ بود. مسابقه‌ای سخت و بی‌رحم که صحرا و خاک را با سرعت و شجاعت می‌آمیخت.

زندگی و سرنوشت هیولا

اگرچه این رنو ۵ ۶×۶ به دل مسابقه راه نیافت و زود کنار رفت، خودش تبدیل به افسانه دنیای خودروهای نادر شد.

نسخه اصلی بعداً به دست کلکسیونرها رسید، اما متأسفانه در اوایل قرن بیست‌ویکم در یک آتش‌سوزی آسیب دید. هنوز برخی از بخش‌های آن در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شود، و یادآور شجاعت و خلاقیت لوئوتار است.

و شاید مهم‌ترین میراث این پروژه، الهام بخشی برای خودروهای شش‌چرخ بعدی در برندهای لوکس و آفرود باشد؛ نمونه‌هایی که سال‌ها بعد در  AMG  و  Brabus  دیده شدند.

رنو ۵ از ماشین شهری جمع‌وجور به نماد نوآوری و رقابت تبدیل شد. از میلیون‌ها نسخه شهری تا توربوهای مسابقه‌ای و نهایتاً هیولای ۶×۶ لوئوتار، داستانش نشان می‌دهد وقتی خلاقیت و مهندسی با هم ترکیب شوند، حتی قوانین کلاسیک طراحی خودرو هم می‌تواند زیبا و شاعرانه شکسته شود.

رنو ۵ هنوز در خیابان‌ها و قلب عاشقان خودرو زنده است، و نسخه ۶×۶ آن همان ستاره تاریک و دورافتاده است که در تاریخ ثبت شده، افسانه‌ای کوچک و درخشان در کنار بزرگ‌ترین خودروهای دنیا.