به گزارش مجله ماشین، در دهه ۱۹۴۰ و پس از پایان جنگ جهانی دوم، دولت بریتانیا برای کمک به جانبازان و افراد دارای معلولیت، خودرویی ویژه به نام اینواکار (Invacar) در اختیار آن‌ها قرار داد. این نام از عبارت Invalid Carriage گرفته شده و هدف آن، بازگرداندن استقلال حرکتی به افرادی بود که توانایی رانندگی با خودروهای معمولی را نداشتند.

اینواکار ظاهری شبیه خودرو داشت، اما در واقع یک سه‌چرخ سبک با بدنه فایبرگلاس و کنترل‌های دستی بود. این وسیله طی حدود ۳۰ سال و توسط چندین شرکت مختلف تولید شد و در مجموع نزدیک به ۲۱ هزار دستگاه از آن به دست کاربران رسید. تمرکز این خودرو نه بر سرعت یا راحتی، بلکه صرفاً بر امکان تردد مستقل بود.

مشکلات جدی ایمنی و کیفیت

با وجود نیت مثبت، اینواکار از نظر فنی و ایمنی ضعف‌های بزرگی داشت. خودرو ناپایدار بود، به‌راحتی واژگون می‌شد و در برخی موارد حتی دچار آتش‌سوزی می‌شد. بخش زیادی از کاربران از خرابی‌های مکرر، هندلینگ ضعیف و نبود ایمنی گلایه داشتند؛ به‌طوری‌که حدود ۸۵ درصد مالکان مشکلات جدی را گزارش کرده بودند.

امکانات رفاهی نیز تقریباً وجود نداشت: نه بخاری، نه رادیو و نه امکان حمل سرنشین دیگر. فضای کابین فقط برای یک ویلچر طراحی شده بود و حمل مسافر ممنوع بود؛ موضوعی که گاهی باعث رفتارهای خطرناک کاربران می‌شد.

پایان اینواکار و تولد یک راه‌حل بهتر

با افزایش اعتراض‌ها، دولت بریتانیا در دهه ۱۹۷۰ به‌تدریج به سمت مناسب‌سازی خودروهای چهارچرخ معمولی رفت. این روند در نهایت به شکل‌گیری طرح موتبیلیتی (Motability Scheme) انجامید؛ برنامه‌ای که به افراد دارای معلولیت اجازه می‌دهد با کمک مستمری دولتی، خودروهای ایمن و مدرن را اجاره و استفاده کنند.

اینواکار سرانجام در سال ۲۰۰۳ به‌طور کامل از جاده‌های بریتانیا جمع‌آوری شد. هرچند این خودرو از نظر ایمنی یک شکست محسوب می‌شود، اما نقش مهمی در تاریخ حمل‌ونقل ایفا کرد و راه را برای سیستم‌های ایمن‌تر، انسانی‌تر و پیشرفته‌تر امروزی هموار ساخت.

برچسب ها: کلاسیک