زمانی مهندسان برای رسیدن به قدرت مطلق و حذف تأخیر توربوشارژرها، یک رؤیای جسورانه داشتند که ترکیب دو نوع سیستم پرخوران در یک موتور بود. این ایده که به توئین شارژر معروف شد، بهترین‌های هر دو دنیا را نوید می‌داد؛ اما آن دوران به سر آمده است. فناوری‌های جدید، از توربوهای برقی گرفته تا پیشرانه‌های هیبریدی قدرتمند، راهکارهایی هوشمندانه‌تر و بهینه‌تر ارائه داده‌اند که پیچیدگی و وزن اضافی توئین شارژرها را به یک خاطره تبدیل کرده است. درواقع، پیشرفت تکنولوژی، این ایده نابغه را از رده خارج کرد.

یک موتور احتراق داخلی برای تولید قدرت به هوا نیاز دارد. سیستم‌های پرخوران، هوای بیشتری را به‌زور وارد موتور می‌کنند تا قدرت بیشتری تولید شود. دو بازیگر اصلی این میدان سوپرشارژرها و توربوشارژرها هستند. سوپرشارژر مستقیماً توسط یک تسمه به موتور متصل است. به‌محض فشردن پدال گاز، قدرت را آنی و بدون تأخیر تحویل می‌دهد اما در عوض، بخشی از نیروی خود موتور را برای کار کردن مصرف می‌کند و بازدهی را کاهش می‌دهد. در مقابل، توربوشارژر از انرژی گازهای داغ خروجی اگزوز که در حالت عادی هدر می‌روند، برای چرخاندن یک توربین و فشرده کردن هوا استفاده می‌کند. این سیستم بسیار بهینه است اما یک نقطه‌ضعف بزرگ به اسم تأخیر توربو دارد. این یعنی تا زمانی که دور موتور بالا برود و گازهای اگزوز به‌اندازه کافی توربین را بچرخانند، خبری از قدرت کامل نیست. به همین دلیل، ایده توئین شارژر مطرح شد که شامل استفاده از یک سوپرشارژر برای پاسخ آنی در دورهای پایین و یک توربوشارژر برای قدرت انفجاری در دورهای بالا می‌شد. این ترکیب، تأخیر را حذف و قدرت را در تمام محدودهٔ دور موتور فراهم می‌کرد.