در شرایط کنونی، مسئله اصلی «غرق کردن» نیست، بلکه امکان وارد کردن آسیب مؤثر است. برای غرق شدن یک ناو هواپیمابر، معمولاً ترکیبی از عوامل لازم است:

• کشف و ردیابی دقیق موقعیت ناو
• عبور از سامانه‌های دفاعی چندلایه
• وارد کردن آسیب‌های هم‌زمان و گسترده
• ناتوان‌سازی سیستم‌های کنترل خسارت

این سطح از هماهنگی و توان عملیاتی، تنها از عهده تعداد محدودی از قدرت‌های نظامی برمی‌آید و حتی در این صورت نیز با هزینه و ریسک بسیار بالا همراه است.

ظهور موشک‌های دوربرد، سلاح‌های فراصوت، پهپادهای انتحاری و جنگ الکترونیک، نگاه‌ها به نقش آینده ناوهای هواپیمابر را تغییر داده است. برخی تحلیل‌گران معتقدند که این شناورها بیش از آنکه ابزار نبرد مستقیم باشند، به ابزار بازدارندگی و فشار سیاسی تبدیل شده‌اند.

در چنین شرایطی، هدف‌گذاری بر «محدودسازی عملیات» ناو هواپیمابر، می‌تواند جایگزینی کم‌هزینه‌تر و واقع‌بینانه‌تر از تلاش برای غرق کردن کامل آن باشد.

ناو هواپیمابر غرق‌نشدنی نیست، اما غرق کردن آن در جنگ مدرن فرآیندی پیچیده، پرهزینه و پرریسک محسوب می‌شود. مقاومت بالای سازه، دفاع چندلایه و نقش راهبردی این شناورها باعث شده است که نابودی کامل آن‌ها بیشتر یک سناریوی نظری باشد تا یک گزینه عملی.

در نهایت، ارزش واقعی ناو هواپیمابر نه در غیرقابل غرق بودن، بلکه در هزینه بالایی است که دشمن برای مقابله با آن باید بپردازد.