درحالی‌که آسمان نظامی مدرن مملو از جنگنده‌های چندمنظوره سریع و پنهان‌کار است، یک هواپیمای قدیمی اما سرسخت بنام فیرچایلد A-10 تاندربولت II همچنان جایگاهی منحصربه‌فرد و حیاتی را اشغال کرده است. این هواپیما نمی‌تواند به سرعت‌های مافوق صوت دست پیدا کند و ظاهری خشن و غیرآیرودینامیک دارد اما دقیقاً همین ویژگی‌ها هستند که آن را به کابوسی برای نیروهای زرهی زمینی تبدیل کرده‌اند. A-10 نتیجه مستقیمی از نیاز استراتژیک در دوران جنگ سرد برای مقابله با صفوف انبوه تانک‌های شوروی بود؛ هواپیمایی که هدفش نه برتری هوایی، بلکه دفاع مستقیم و بی‌وقفه از سربازان در خط مقدم بود. تمرکز طراحی بر بقاپذیری مطلق، قابلیت پرواز در سرعت‌های بسیار پایین برای شناسایی دقیق و جای دادن تسلیحاتی با قدرت تخریب بی‌نظیر، این هواپیما را از تمام همتایانش متمایز ساخت و آن را به ستون فقرات پشتیبانی نزدیک هوایی (CAS) آمریکا تبدیل کرد؛ نقشی که حتی پیشرفته‌ترین جنگنده‌های نسل جدید نیز در انجام آن به‌خوبی A-10 نیستند.

زمینه اصلی ظهور A-10 به اواسط دهه ۱۹۶۰ بازمی‌گردد، زمانی که فرماندهان نظامی آمریکا به این جمع‌بندی رسیدند که هواپیماهای چندمنظوره موجود، برای مقابله مؤثر با موج انبوه تانک‌های شوروی در صورت وقوع جنگ در اروپا مناسب نیستند. این نیاز اولیه، در ابتدا قرار بود توسط هلیکوپترهای تهاجمی برآورده شود. پروژه اصلی برای انجام این مأموریت هلیکوپتر AH-56 شاین ساخت لاکهید بود. شاین یک هلیکوپتر پیشرفته با قابلیت پرواز با سرعت بالاتر از هلیکوپترهای معمول (به لطف روتور کمکی در پشت) و ظرفیت حمل تسلیحات سنگین بود اما این پروژه با چالش‌های فنی متعددی در زمینه قابلیت اطمینان و هزینه‌های عملیاتی روبرو شد.